Rozdział 3

 *Włącz muzykę

Wieczór ten sam, tylko trochę później.

- Jak masz na imię? – spytał.

- Alice – odpowiedziałam cicho.

- Ja jestem Niall. Słuchaj, za chwilę wyjedziemy z tej uliczki i jeśli natkniemy się na policję to powiem, że wracamy z dyskoteki, a ty to potwierdzisz. Będziesz udawała moją dziewczynę. Ok?

Nic nie odpowiedziałam.

- Rozumiesz kurwa? – prawie krzyknął.

Pokiwałam twierdząco głową. Byłam tak przestraszona, że nie mogłam wydobyć z siebie słów.

- Uśmiechnij się – powiedział chłopak wyszczerzając swoje zęby, i zaraz dodał jakby czytał mi w myślach. – Nie bój się, nic ci nie zrobię.

Trochę się uspokoiłam i wyjechaliśmy na ulicę. Jechaliśmy chwilę i zobaczyliśmy policjanta, który pokazywał, abyśmy zjechali na bok.

*Wyłącz muzykę

 

- Pamiętaj, jesteś moją dziewczyną i wracamy z dyskoteki – wysyczał chłopak, nie podobała mu się wizja rozmowy z policjantem.

Zatrzymaliśmy się, Niall opuścił szybę, policjant podszedł i powiedział

- Dokumenty poproszę – chłopak wyciągnął ze skrytki dokumenty i podał je.

- O co chodzi panie władzo? Przekroczyłem prędkość?

- Nie – odpowiedział zwracając mu dokumenty. – Kilkanaście minut temu w okolicy było włamanie i wszystkich sprawdzamy, a można wiedzieć gdzie się wybieracie?

- Wracamy od znajomych – postanowił zmienić taktykę. – A gdzie dokładnie się włamali?

- Na Wall Street 29, wczoraj włamali się na Wall Street 28 przed 3. Dzisiaj chcieliśmy przyjechać i pilnować, ale dopiero od północy, ale włamywacze byli sprytni, ale jutro my będziemy sprytniejsi, bo będziemy czekać przed Wall Street 30 przez cały dzień.

- To życzę powodzenia, chociaż myślę, że to się nie uda. Przepraszam, ale myślę, że nawet włamywacze nie są tacy głupi i nie będą ryzykowali pojawieniem się trzecią noc z rzędu na tej samej ulicy. Możemy już jechać?

- Tak, tak – powiedział policjant. – Szerokiej drogi.

- Dziękujemy.

I ruszyliśmy.

- Dlaczego powiedziałeś, że byliśmy u znajomych, a nie na dyskotece? – spytałam ciekawa.

- Zadajesz zbyt dużo zbędnych pytań - syknął.

Zamilkłam, lecz po chwili zapytałam cicho.

- Gdzie jedziemy?

 - Spotkamy się z moimi kumplami, a potem pojedziemy do domu. Ok?

- Ok – świetnie, odwiezie mnie do domu i koszmar się skończy. Trochę bałam się spotkania z jego kumplami. Nie wiedziałam czego się po nich spodziewać. W mroku nie wyglądali przyjaźnie.

I jest kolejny rozdział.

Bardzo Wam dziękuję za miłe komentarze. To naprawdę cudownie gdy inni doceniają to co się robi.

2 komentarze = w niedzielę następny rozdział