ROZDZIAŁ 16

 Muzyka

Po wyjściu z domu wziąłem Alice za rękę. Nie protestowała, a ja poczułem ciepło jej dłoni.

*Oczami Alice*

Trochę zdziwiłam się, że Niall zaprosił mnie na ten spacer. W ogóle dzisiaj był jakiś dziwny. Najpierw gdy się obudziłam patrzył na mnie, potem mnie przeprosił, zrobił mi śniadanie i zaprosił na ten spacer. Atmosfera między nami była miła, chociaż myślałam, że po wczorajszej kłótni będzie źle, ale najważniejsze to przyznać się do błędu i przeprosić. Gdy Niall złapał moją dłoń nie protestowałam, tylko spojrzałam na niego. Jego piękne blond włosy z ciemnymi odrostami, niezwykłe, niebieskie oczy, piękny nos, uszy i usta oraz równiutkie, bielutkie zęby.

Spojrzał na mnie i się uśmiechnął. Piękniejszego uśmiechu w życiu nie widziałam. Miał ciepłe, delikatne, a zarazem męskie dłonie.

Ruszyliśmy polną drogą. Była wiosna. Miałam na sobie cienką kurteczkę. Niall też.

Podczas drogi nie rozmawialiśmy, ale przyjemna cisza.

*Oczami Niall’a*

Już dawno tak się nie czułem. Od trzech lat nie spotkałem nikogo oprócz Liama, Zayna, Harrego i Louisa kogoś z kim czułbym się szczęśliwy dlatego, że po prostu jest. Zazwyczaj cisza mnie krępuje, ale teraz było inaczej. Szedłem razem z Alice po polnej drodze pośród łąk i pól. Często chodziłem na pewną polanę. Leżałem, patrzyłem w niebo i myślałem. Głównie o tym jak bardzo się zmieniłem, jakim złym jestem człowiekiem. Niejednokrotnie chciałem z tym skończyć, ale Zayn zawsze mnie jakoś przekonał i zostawałem. Zgłaszając się do X-Factora nie wiedziałem, że mogę stać się jedną z dwóch osób: gwiazdą albo bandytą.

Skręciłem na polanę i gdy byliśmy mniej więcej na środku usiadłem. Alice poszła w moje ślady.

- Co teraz będziemy robić? – spytała.

- Kładziemy się, patrzymy na chmury i szukamy fajnych kształtów.

Położyłem się, ona też.

- Hej, geniuszu, jakbyś był łaskaw zauważyć to dzisiaj nie ma chmur.

Roześmiałem się, Alice mi zawtórowała.

– Rzeczywiście, moja mądrość.

I jak?