ROZDZIAŁ 36

Gdy dotarliśmy do wesołego miasteczka ściemniało się, ale to miejsce tętniło życiem. Lubię tu przychodzić wieczorami. Brak małych, rozwrzeszczanych dzieci biegających pod nogami. Dojrzałe rozmowy, bez przepychania się w kolejce. Alkohol.

Moje oczy błysnęły żywą radością. Mimo, że nie jestem już dzieckiem lubię tu wracać. Odkąd miałem 15 lat przychodziłem tu. Kilka lat później mój kumpel przejął ten biznes, bo właściciel nie dawał sobie już rady, a mój kumpel zawsze mu pomagał. Bezinteresownie. Nas to na początku trochę dziwiło, ale potem też mu pomagaliśmy. Nie tak często, ale czasem.

Wyszedłem z samochodu, obszedłem go dookoła i pomogłem Alice wysiąść.

- Dziękuję – była wyraźnie zaskoczona.

Trzymając się za ręce przekroczyliśmy próg wesołego miasteczka.

- Cześć Will – zwróciłem się do kumpla chodzącego po miasteczku. Gwałtownie obrócił się w naszą stronę.

- O, cześć Niall – uścisnął moją dłoń. – Zwrócił się do mojej dziewczyny. – Dobry wieczór…

- Alice – powiedziała.

- Dobry wieczór Alice – ucałował wierzchnią stronę jej dłoni. – Jestem William. Miło mi.

- Mi również.

- Co tam u ciebie słychać stary?

- Tak jak zawsze. Interes się kręci. Życie prywatne też się układa. A co u ciebie?

- A też dobrze. Klientów nie brakuje. Niedawno oświadczyłem się Kate.

- Gratuluję. Może wpadniecie w sobotę?

- Nie wiem czy nie mamy czegoś zaplanowane, ale chętnie was odwiedzę.

- Jak coś to masz mój numer, więc dzwoń jak chciałbyś potwierdzić lub umówić się na kiedy indziej.

- Jasne. A teraz zapraszam was do korzystania z zasobów mojego małego, ale wesołego miasteczka. Pokażcie tą plakietkę – wręczył mi przedmiot – a wpuszczą was wszędzie. Miłej zabawy.

- Dzięki.

Odeszliśmy.

- To co na początek? – spytałem.

- Wszędzie masz znajomości? – odpowiedziała pytaniem na pytanie.

- Nie wszędzie, ale w wielu miejscach. Ze mną nie będziesz czekać. To zaleta bycia dziewczyną Niall’a Horan’a.

- Jesteś strasznie pewny siebie – zaczęła się droczyć.

- Taki mam zawód.

- Ale teraz nie jesteś w pracy.

- Charakter jest cały czas ten sam.

- Mam wrażenie, że twój strasznie szybko się zmienia.

- To tylko pozory maleńka.

- Nie drocz się ze mną maleńki.

- Ty zaczęłaś – szepnąłem i nachyliłem się w jej stronę.

- I skończę – odbiegła a ja poczułem, że nie mam w ręce plakietki.

Przebiegła. Dobra jest.

Pobiegłem za nią.

Dziękuję za ponad 3 tys wyświetleń.

Dziękuję dla wytrwałych,którzy nadal to czytają.

Wiem, że ten rozdział trochę nie wyszedł.
 

Nie wiem kiedy będzie next. Potrzebuję trochę czasu, żeby pomyśleć i poukładać sobie kilka rzeczy.